نوجوان بودم که با منيرو روانی پور آشنا شدم. آشناييمون از اون آشناييهای دوطرفه نبود. من فقط با او آشنا شدم!!! يک روز قشنگ بود، که آفتابش نه گرم بود نه سرد . از اون روزهايی که از خواب پا ميشی و ابر و مه و خورشيد در کارند که امروز  روز خوبی برات باشه. مسافر بودم. راهی ديار فرنگ بودم. گلی خريدم و به در خانه سيمين رفتم که بگويمش : نروی تا من برنگشته ام! 

سيمين همسايه مان بود. خانه اشان در بن بست ارض بود . همان کوچه اي که وقتی از شيبش پايين می آمدی خانه اي قديمی در کنار خانه های نوساز اطراف  تو چشم ميزد که بر دربش زنگی قديمی بود. دقت که ميکردی ميديدی که روی زنگ کم رنگ نوشته است : منزل آل احمد. 

لذتی بود بر درب خانه رفتن و دستت را روی آن زنگی گذاشتن که روزی جلال ها و خليل ها وعباس ها رويش دست گذاشته بودن . مجال نشد زنگ بزنم . قبل از اينکه زنگ بزنم درب باز شد. زن و مردی در پايگرد خانه نمايان شدند. به گرمی  با سيمين  که سرش گرم پسر بچه اي نو پا بود خداحافظی ميکردند. زن خم شد  که کفشش را به پا کند. مرد که از ابتدا کفش پايش بود پيشدستی کرد خم شد و کفش زن را پايش کرد. چشمهای سيمين درخشيد از آن همه عشق . زن صدا زد غلامرضا بيا. سيمين را بوسيدند و قصد رفتن کردند. سيمين مرا ديد و با دست به داخلم خواند. زن و مرد و بچه که حالا ميدانستم نامش غلامرضا است سری برايم تکان دادند و رفتند.

  سيمين جواب سلام را با سلام همشهری داد و بی هوا گفت : خيلی خاکیه اين دختر. میگم کفشت را در نيار. اينجا همه با کفش داخل ميشوند. ميگويد نه سيمين جانم من اينطور راحتم. وقت رفتن شوهره خم ميشود و با چه عشقی کفش بر پای زنش ميکند .دیدی؟  حظ ميکنم از ديدنشان.  شناختی که کا؟

_  نشناختم.

_ منيرو روانی پور بود آن زن. آن هم شوهرش بود بابک تختی و پسرشان را که ديدی به ياد پدربزرگ ناديده

_ غلامرضا ناميده اند

_  ها !

  دلم لرزيد! پسر تختی از مقابلم رد شده بود و من سلامی نگفته بود. و آن بچه چه نام بزرگی  داشت!  آن زن افتاده که کفش از پا در آورده بود، همان که لهجه جنوبی داشت  که بود؟

-          نمی شناسی؟

-          نه

-          نويسنده است.

از کجا ميشناختم ؟ من که بچگيم را با ژول ورن گذراندم و سالهای ابتدای نوجوانی را تا خرخره غرق ادبيات فرانسه و ذبيح الله منصوری بودم و دقيقا ميدانستم که ناپلئون چند بار ژوزفين را بوسيده است  و بعد نوبتی هم بود نوبت ادبيات روس بود و شعرهای فروغ و سهراب و شاملو و جلال و شريعتی . در زندگی ادبی من هنوز انقلاب هم نشده بود و  در دهه سی و چهل مانده بودم و  تنها  داستان معاصری که ميشناختم جزيره سرگردانی  سيمين بود!   

سيمين يک نسخه از کولی کنار آتش را نشانم داد ، گفت برو بخرش . خوب مينويسه اين منيرو! گفتم مسافرم.  چند صفحه اي از ساربان سرگردان را با هم خوانديم. گفت که مجوز نداده اند . پرسیده اند که منظورت از دقيانوس کيست؟ گفتم سيمين خانم مجوز ميدهند. دير و زود دارد اما.. گفت : تو برو. که اينجا تنگ است... گفتم : باستان شناسی؟ دغدغه نوشتن؟ يا حقوق ؟ گفت : برو راهت را پيدا ميکنی.

-          نصيحتی؟

با خنده گفت : نترس بپرس وصيتی؟ با گريه گفتم: نگيد تو رو خدا.  خنديد و گفت: به اونها هم که الان رفتن گفتم. گفتم بريد بيرون. دنيا را ببينيد. به تو هم ميگم. زبان ياد بگير و سعی کن که کتابها را با زبان اصلی بخوانی. چشمهاتو باز کن و دنيا را آنطور که هست ببين. 

گفتم سيمن خانم؟ گفت برو.. 

و من رفتم. و منيرو هم و آن پسرک کوچک که نام بزرگی داشت. آن پسر که اگر به کلاس اول ميرسيد معلمش با تعجب نامش را ميخواند و به خود ميباليد که معلم کلاس اول " غلامرضا تختی" است. 

از سيمين خبری ندارم اما منيرو را در اينجا پيدا کردم و ديدم که چراغی دست گرفته است و راه را برای داستان نويسان جوان روشن ميکند.   يادم به آن روز زيبا  افتاد که درب خانه سيمين ديدمشان  و دلم برای سيمين گرفت که ديگر " غلامرضا تختی" به ديدنش نمی آيد تا عکس پدر بزرگش را بر ديوار ببيند و بگويد اسم من هم غلامرضا است!