چشم های کنجکاو و شور و نشاطی که درون این دخترک بود منو هم به وجد می آورد و بیشتر و بیشتر باهاش احساس نزدیک بودن می کردم.

روزهای خیلی قشنگی بود ما دوتا داشتیم کم کم وارد دنیای آدم بزرگترها می شدیم و به رسم خودمون به در و دیوار این دنیای گنده، رنگ های بچه گیمونو می زدیم و بی خبر از رسم بقیه برای بزرگ شدن گاهی کوچیک کوچیک و گاهی با خیلی بزرگ ها همنشین می شدیم.

به صراحت  یادم می یاد وقتی که پای کتاب خوندن و انتخاب کتاب های مورد علاقمون می رسید کودک های درونمون آروم و با احترام به بزرگ شدنمون کنج ذهنمون می نشستن و به بالغ های دانشمند که از ما سر در می آوردن نگاه می کردن. هنوز هم کتاب هایی که اون موقع می خوندیم و چیزهایی که بهشون علاقه داشتیم مرجع مهمی برای اطلاعات الانم هست و خوشحالم که  اون شیطونی ها کوله بار خوبی از دانش و تجربه برامون شد.

اما این جوجه های کتابخون، آتیش پاره های  قهاری بودن که زمین و زمان از دستشون عاصی بود. شیدا  با اون چشمهای درشتش و شادی  تا ته هرچیزی می رفتن مثل درس خوندن، سر به سر معلمها گذاشتن، کارهای خلاف تو مدرسه و سرک کشیدن تو هر سوراخی براشون یه رسم عادی بود.

یادم میاد همیشه نگران چیزایی بودم که نکنه یادشون نگیرم، اصلا دلم نمی خواست خیلی معمولی بزرگ بشم، برم دانشگاه، ازدواج کنم و... دلم می خواست چرخه زندگی رو به میل خودم بچرخونم و بابت گذشته هام حسرت نخورم که چه ارزون به باد دادمش و چه کارهایی که نمی تونستم بکنم و نکردم. خدا رو شکر روزهای خوبی داشتیم و احساس می کنم خیلی خوب گذروندیمشون و صفحه خالی ار اون روزها نداریم. 

از الان می خوام تکلیف یه چیزو مشخص کنم؛ اینکه تمام خاطره هایی که ازشون صحبت می کنم مال من تنها نیست، مال ماست یعنی شادی و شیدا. سند حرفام هم یه دفتر خاطرات معروفه که صفحاش پر شده از ماجراهای ما دوتا. روزی رو نداشتیم که ازش خاطره نساخته باشیم. یه دوران 7 ساله پر از ماجرا که برای ما یه جور و با یه چشم مشترک گذشت.

طوریکه بابام اسمهامون رو هم جابجا می گفت و استدلالش این بود که فرقشون چیه؟ من شده بودم شیدا و شادی هم به شیدا رسیده بود.

ما با تمام شیطنت هامون بزرگ شدیم ودانشگاهو تجربه کردیم اما به شیوه قریب خودمون؛ اینطوری که دبیرستان با تمام علاقه با ریاضی کنار اومدیم، سر به سر عددها گذاشتیم و بعد تموم کردن پیش ریاضی تو تابستون یهو هوس اکتشافات باستان شناسی به سرمون زد و یه هفته ای تغییر رشته به انسانی دادیم. از تعجب معلم ها و مدیرها و خانواده ها که بگذریم روز اول پیش دنشگاهی خیلی عجیب بود محتوای درس ها و قیافه بچه ها ولی خب کنار اومدیم و با خنده و شوخی و جیم زدن از کلاس کنکور، بالاخره کنکور دادیم و در کمال تعجب خودمون با رتبه های خیلی خوب قبول شدیم.

حالا شیطنت جدیدمون تو انتخاب رشته جدید بود که من ارتباطات( یا به قول معمول روزنامه نگاری) دانشگاه تهران رو انتخاب کردم و شیدا هم رفت سراغ حقوق آزاد. از این به بعد دنیای ما یه کم بزرگ شد و باید هی یاد خودمون می انداختیم که آدم های بالغی شدیم و...

خب فکر می کنم تا همین جا کلیات برای شناختن اولیه ما کافی باشه. من و شیدا قول دادیم که لا به لای حرفای جدیمون گاهی هم پاتکی بزنیم به خاطره های شیرین گذشته و اونها رو هم بنویسیم.

خوشحالم که اولین نوشتمو تو این وبلاگ با یاد گذشته شروع  کردم. می دونین من تا حالا خیلی نوشتم چون کارم کلا نوشتنه ولی همیشه از چیزای خیلی جدی مثل اقتصاد نوشتم و برام گفتن اون چیزی که درونمه یک کم سخته ولی سعی می کنم این کارو بکنم و خیلی صادق از درونم باهاتون بگم مخصوصا اینکه در کنار دوسته خوبی مثل شیدا می خوام بنویسم.

از اینکه نظراتتونم بخونم خیلی خوشحال می شم.

شادی

.